Wat is meer waard dan persoonlijke prestaties?

Tijd: 4 minuten.

Een onderzoek in succes.

In veel gebieden in mijn leven heb ik ervaren dat succes een belangrijk ding is. De voldoening en vervulling die ik kreeg van verschillende prestaties smaakte naar meer.

Als klimmer ervaarde ik dat het slagen van een beklimming mij vreugde en geluk gaf. Toegegeven, klimmen op maximaal niveau betekent ook dat ik heb moeten leren omgaan met tegenslag, maar dat is een ander verhaal.
Tijdens de hoogtijdagen van mijn klimcarrière stond ik vaak aan de voet van een berg of rotswand, helemaal gemotiveerd om erop te klimmen, zoals de rotswand op de foto. Jaren van training, pijn en lijden gingen vooraf, om op de top van een berg te staan. Er was maar één doel. Slechts één, toch?

Weet je, elke keer als ik de top had bereikt en van het uitzicht genoot en na een paar ademhalingen, zag ik een nog moeilijkere route... En toen dacht ik bij mezelf: "Oh, ik heb eigenlijk nog niets bereikt - ik moet die ook nog klimmen!" Dus de pure vreugde en geluk vervaagden snel en ik was alweer bezig met het plannen van de volgende beklimming. Ik was me niet bewust van de cyclus waarin ik verzeilt was geraakt.

Op dat moment kon ik nog geen onderscheid maken in presteren, een distinctie was nog ver weg. Het was simpel, ik moest gewoon mijn doelen bereiken. Punt! En het heeft me ook veel gebracht. Maar uiteindelijk ontdekte ik dat het nastreven van doelen in naam van persoonlijke prestaties me niet meer vervulde.

Het vervult nooit. 

Deze ontdekking had niet alleen betrekking op het klimmen, maar in alle gebieden van mijn leven. Ik zat vast in het feit dat meer doen, me meer zou geven. In feite deed het dat, maar alleen maar meer van hetzelfde. En dat is precies hoe ego-gebaseerd vertrouwen werkt. Ik moest meer klimmen om hetzelfde niveau van plezier en geluk te ervaren. Ik was verblind door het idee dat het nastreven van doelen voor persoonlijk succes betekende meer doen. Trouwens, in mijn coachpraktijk heb ik gezien dat dit een van de bouwstenen is van een burn-out.

Dus om helderheid te krijgen om vervolgens een distinctie te kunnen maken, merkte ik als eerste op dat er geen vrijheid aanwezig was. Want als je een doel uit vrijheid nastreeft, is er geen ‘moeten’ in het spel. Ook kwam ik erachter dat persoonlijke prestaties vluchtig zijn, net zoals vervulling en geluk trouwens.

Om de distinctie te kunnen laten werken, moest ik beginnen met de waarheid over de vervulling te vertellen. Ware vervulling is kalm en alleen gemotiveerd door vrijheid. Daarom is het een op creativiteit gebaseerd verlangen om jezelf en je deskundigheid, competentie of ambacht verder te begrijpen. 

Anders gezegd, vervulling vanuit vrijheid komt voort uit nieuwsgierigheid in plaats van dat je vindt dat het moet.

Dit onderscheid is essentieel om te maken om de distinctie te kunnen laten werken. Ik zeg je trouwens niet dat je geen doelen meer mag te stellen en bereiken. Ik vraag je om je bewust te zijn van waar je gevoel van eigenwaarde en vervulling vandaan komt.

Op een dieper niveau van de distinctie vond ik het verschil tussen tevredenheid en prestatie:

        - Prestatie: Iets heel goeds en moeilijk waarin je succesvol bent.

        - Tevredenheid: Vervuld zijn, ook bekend als; kunnen zijn met dat wat is.

Zie je, succes is vluchtig en het is afhankelijk van de omstandigheden om te slagen. Maar als je tevreden kunt zijn met wat je doet, als je een gevoel van vrijheid kunt vinden in wat je doet, als je kunt zijn met dat wat er is, zal je ware vervulling ontdekken. Dit betekent dat je tevreden kunt zijn in elke situatie, ongeacht de omstandigheden.

Het vertrouwen dat je hieruit krijgt, zal je kijk op persoonlijk succes doen veranderen. Het gaat niet meer om de bergtop, het gaat erom dat je doet wat je het allerbeste kan; van het leven genieten en gelukkig zijn.

Weet je wat er dan beschikbaar komt? Meer vreugde en geluk in het leven... en in klimmen....

Welnu, we zijn de dag weer doorgekomen, op naar de volgende...

Lees meer

We Stigmatiseren Fouten

We stigmatiseren fouten en vooral bij kinderen. Dus gaan kinderen hun (overlevings)tactiek aanpassen, ze gaan liegen. Ze merken dat het werkt en vergeten dit nooit meer.

En tegen de tijd dat ze volwassen worden zijn ze enorm bang geworden om fouten te maken. Ze zijn dan alleen maar bezig zichzelf aan te passen aan een systeem -waarvan ze niet beseffen dat ze daar zelf de oorzaak van zijn. ...Dit is de wereld waarin ze hun kinderen opvoeden, en dan is de cirkel weer rond...

Wanneer ben jij voor het laatst jezelf geweest (zonder aanpassingen, in volledige vrijheid)...?

Koester die momenten...

http://nos.nl/video/160614-jongen-liegt-tegen-politie.html

Lees meer

Ben jij er al klaar voor om het los te laten?

Hier zitten we dan: De erfgenamen van de schepping. In ieder geval van de evolutie.

Met een intelligentie die wat is verzwakt door het feit dat we hier zijn gekomen door wedijver, geweld, egoïsme en zelfrechtvaardiging.

We hebben nog niet geleerd dat geluk niet gevonden wordt door te vechten, maar door elkaar te helpen om samen uit dit moeras van menselijk egoïsme te klimmen. En niet te gaan wedijveren om de bezittingen of onze zelfrechtvaardiging belangrijker te maken dan jezelf zijn.

Ben jij er al klaar voor om het los te laten?

Lees meer

Innerlijke Hemel, deel 2

Veel mensen ervaren het leven als een reis, een wandeling. Stel je voor, je maakt een wandeling. Het gaat lekker, je hebt goede schoenen aan, je hebt naar deze wandeling uitgekeken en alles gaat goed. Maar dan, komt er een steentje, een heel klein steentje, op een plek waar het niet hoort: In jouw schoen. Je voelt nu bij elke stap dat steentje. Je zou makkelijk even kunnen gaan zitten, je schoen uitdoen, het steentje eruit schudden en weer verder lopen. Maar dat doen mensen niet.

Lees meer

Innerlijke Hemel, deel 1

Je bent niet gemaakt om te lijden, je bent echt heel slecht in lijden. Je raakt haast verlamd. Je lijf stopt ermee, je kan niet eten, niet meer slapen, niet meer lopen, je kan niet meer praten. Je huilt en huilt en huilt. Als iemand tegen je praat kijk je ze aan van….(wat wil je)….. Het enige waar je aan denkt is je ellende. Je hebt totaal geen interesse meer voor zonsopgang of een zonsondergang, de maan, rust – rust is net zo pijnlijk als wanneer je bij iemand bent. Verschrikkelijk. Je bent er gewoon niet voor gemaakt.

Maar genieten! Waauw… Je straalt. Je ziet een piepklein bloemetje, ik bedoel piep maar dan ook piepklein, en je zegt: “Waauw!” Je ziet de zon en je zegt: “Waauw, wat mooi!” Als je alleen bent voel je je voldaan. En als er iemand bij je is, wil je alleen daarover praten, over hoe mooi het is. Je wilt zingen, ook al kun je niet zingen. En misschien rollen er tranen uit je ogen, maar je veegt je tranen niet weg, het maakt je niet uit.

Als jij op die plek wil zijn, als je gelukkig wil zijn, tevreden wil zijn, kan je dat heel goed. In al het andere ben je feitelijk slecht.

Lees meer

De Bron!

Ik herinner me nog, toen ik nog een kind was, leefde ik zonder problemen. Problemen bestonden gewoonweg niet. Maar toen, opeens had ik ze. En veel. Hoe ouder ik werd, hoe groter de problemen werden.
Uiteindelijk koste het me jaren van trainingen mijn leven te leven zonder problemen. Immers vroeger had ik ze niet, waarom nu wel.

Ik heb ontdekt dat er geen problemen zijn in het leven. Ik bedoel dat letterlijk. Maar 'dat er geen problemen zijn in het leven' betekent niet dat mensen geen problemen hebben. Dit onderscheidt heeft mij nieuwsgierig gemaakt in hoe wij mensen het leven leven.

Ga de oorzaak zijn van de bron...!

Zou het zo kunnen zijn, dat het enige verschil is tussen problemen die blijven bestaan en problemen die verdwijnen, is dat wij maar blijven praten over die problemen die maar blijven bestaan?




.

Lees meer